خودروی سبک‌تر، مزیت پنهان راننده‌ای در مسابقه ایندیاناپولیس ۵۰۰ با آینه عقب

یک راننده اتومبیل‌رانی با استفاده از آینه عقب دست‌ساز به جای کمک‌راننده، در اولین دوره مسابقه ایندیاناپولیس ۵۰۰ در سال ۱۹۱۱ به پیروزی رسید؛ این ایده که خودرو را سبک‌تر و آیرودینامیک‌تر می‌کرد، در ابتدا ممنوع شد.

ری هارون (Ray Harroun)، راننده اتومبیل‌رانی، با استفاده از یک آینه عقب دست‌ساز، نخستین دوره مسابقه معتبر ایندیاناپولیس ۵۰۰ را در سال ۱۹۱۱ فتح کرد. این راننده با نصب آینه‌ای روی داشبورد خودروی مسابقه «مارمون واسپ» (Marmon Wasp) خود، نیاز به کمک‌راننده که در آن زمان مرسوم بود را از بین برد؛ در نتیجه خودروی او سبک‌تر و آیرودینامیک‌تر شد که مزیتی چشمگیر در یک رقابت ۸۰۰ کیلومتری به شمار می‌رفت.

در آن دوران، رانندگان معمولاً یک کمک‌راننده را همراه خود می‌بردند تا با نگاه کردن به عقب، راننده را از وضعیت خودروهای پشت سر مطلع سازد. هارون این هزینه و وزن اضافی را با اختراع خود حذف کرد و توانست با خودروی تک‌نفره و سبک‌تری که برای این مسابقه ساخته بود، از جایگاه سی‌ودوم به خط پایان برسد و با اختلاف قابل‌توجهی، نخستین جایزه ۱۰ هزار دلاری (معادل حدود ۳۵۰ هزار دلار امروزی یا ۱۱۳ میلیون فورینت) را از آن خود کند.

پیروزی هارون و استفاده او از آینه عقب، جنجال بزرگی در بین رانندگان و هواداران ایجاد کرد. پس از اعلام بازنشستگی فوری او، برگزارکنندگان مسابقه ایندیاناپولیس ۵۰۰ برای دور بعدی، اگرچه به‌طور مستقیم استفاده از آینه عقب را ممنوع نکردند، اما با اجباری کردن حضور کمک‌راننده در خودروهای مسابقه، عملاً کاربرد آن را ناممکن ساختند. تنها یک دهه بعد، در سال ۱۹۲۱، مخترعی به نام المر برگر (Elmer Berger) آینه عقب را ثبت اختراع کرد و این وسیله با نام «کاپ اسپاتر» (Cop-Spotter) ابتدا به‌عنوان یک لوازم جانبی و سپس از دهه ۱۹۲۰ به‌عنوان تجهیزات استاندارد در مدل‌های گران‌تر خودروها عرضه شد و پس از جنگ جهانی دوم به یک استاندارد جهانی تبدیل گردید.

ری هارون، بیش از نیم قرن پس از این پیروزی، اعتراف کرد که اختراعش یک بلوف بزرگ بوده است. او فاش کرد که به دلیل سطح آجری و ناهموار پیست مسابقه و لرزش شدید خودرو در سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت، عملاً نمی‌توانسته چیزی را به وضوح در آینه ببیند. او در موقعیت‌های سبقت‌گیری خطرناک، تنها به تجربه، غریزه و شانس خود تکیه کرده بود. با این حال، مزیت وزن کمتر و آیرودینامیک بهتر خودرویش برای او تعیین‌کننده بود. خودروی مسابقه هارون امروزه در موزه پیست موتور اسپیدوی ایندیاناپولیس نگهداری می‌شود.