یکصد سالگی چاک بری؛ پدر راک اند رول که جهان را متحول کرد

یکصد سال پس از تولد چاک بری (Chuck Berry)، موسیقیدان برجسته و تاثیرگذار آمریکایی، یاد و میراث او به عنوان «پدر راک اند رول» همچنان زنده است؛ سبک و نوآوری‌های او در موسیقی، راه را برای هنرمندانی چون الویس پریسلی و بیتلز هموار کرد و صحنه‌ی موسیقی جهان را دگرگون ساخت.

چارلز ادوارد اندرسون بری (Charles Edward Anderson Berry)، ملقب به چاک بری، روز ۱۸ اکتبر ۱۹۲۶ در سنت لوئیس (St. Louis)، ایالت میسوری (Missouri) متولد شد. او که یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم به شمار می‌رود، با تلفیق بلوز و کانتری، ژانر راک اند رول را پدید آورد و الهام‌بخش هنرمندان بی‌شماری شد.

جان لنون (John Lennon)، اسطوره‌ی گروه بیتلز، درباره‌ی بری گفته بود: «اگر قرار بود نام دیگری برای موسیقی راک بگذاریم، آن نام چاک بری بود.» هرچند پدربزرگ و مادربزرگ او در دوران برده‌داری زندگی کرده بودند، پدرش نجار محترمی بود و مادرش از معدود زنان سیاه‌پوست تحصیل‌کرده‌ی آن زمان به شمار می‌رفت. چاک بری دوران نوجوانی پرفراز و نشیبی داشت؛ او که از مدرسه اخراج شده بود، به دلیل سرقت و فرار با ماشین دزدیده‌شده، سه سال را در کانون اصلاح و تربیت گذراند. اما همین دوران برای او فرصتی شد تا به استعدادهایش در موسیقی بپردازد و حتی گروهی را تشکیل دهد که خارج از کانون نیز اجرا می‌کرد.

پس از آزادی در سن ۲۱ سالگی و ازدواج، بری به کارهای مختلفی روی آورد. اما اشتیاق او به موسیقی پایان‌ناپذیر بود. او بلوز، جاز و حتی کانتری می‌نواخت و در نهایت با کمک مادی واترز (Muddy Waters)، نوازنده‌ی بلوز مشهور، توانست با شرکت صفحه‌پرکنی «چس» (Chess Records) قرارداد ببندد. در ۲۱ مه ۱۹۵۵، با ضبط ترانه‌ی «میبلین» (Maybellene)، که بازنویسی از یک آهنگ راکابیلی به نام «آیدا رد» (Ida Red) بود، چاک بری به طور رسمی راک اند رول را بنیان نهاد؛ هرچند برخی، ترانه‌ی «راک اراوند د کلاک» (Rock Around the Clock) از بیل هیلی (Bill Haley) را آغازگر این سبک می‌دانند، اما گیتارنوازی راک اند رول با بری شکل گرفت. این ترانه بلافاصله به صدر جدول‌ها رسید و نام بری را در تاریخ موسیقی جاودانه کرد.

بری به سرعت به نمادی از راک اند رول تبدیل شد و آهنگ‌های کلاسیک متعددی مانند «موزیک راک اند رول» (Rock And Roll Music)، «سوییت لیتل سیکستین» (Sweet Little Sixteen) و «جانی بی. گود» (Johnny B. Goode) را ساخت. آهنگ «جانی بی. گود» (Johnny B. Goode) که یکی از مشهورترین قطعات اوست، در فیلم «بازگشت به آینده» (Back to the Future) به شکلی نمادین اجرا شد و مجله‌ی رولینگ استون (Rolling Stone) آن را هفتمین آهنگ برتر تمام دوران‌ها معرفی کرد. خلاقیت او به حدی بود که گفته می‌شود زمانی که پارک تفریحی خود را افتتاح کرد، یک روز کامل آهنگ‌های او بدون تکرار پخش می‌شدند.

زندگی حرفه‌ای او در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ با اتهامات بحث‌برانگیزی که به دلیل استخدام یک پیشخدمت زیر سن قانونی مطرح شد، قطع گشت و دو سال را در زندان گذراند. با این حال، حتی پس از آزادی نیز به فعالیت خود ادامه داد و در دهه ۱۹۷۰ با آهنگ «مای دینگ ا لینگ» (My Ding A Ling) برای تنها یک بار در صدر جدول‌های پاپ قرار گرفت. او حتی در سنین پیری نیز فعال بود و تا سال ۲۰۱۴ هر هفته در یک بار در نزدیکی سنت لوئیس اجرا می‌کرد. چاک بری همچنین چندین بار به بوداپست سفر کرد و در آنجا به اجرای «قدم اردکی» (Duckwalk) معروف خود پرداخت.

چاک بری در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۷، در سن ۹۰ سالگی درگذشت و در شهر زادگاهش به خاک سپرده شد. او اولین هنرمندی بود که به «تالار مشاهیر راک اند رول» راه یافت و جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی گرمی برای یک عمر دستاورد هنری (۱۹۸۴) و جایزه‌ی موسیقی پولار (Polar Music Prize) در سال ۲۰۱۴ را دریافت کرد. نام او در فهرست پنج هنرمند برتر تمام دوران‌ها به انتخاب رولینگ استون قرار دارد و آهنگ «جانی بی. گود» او به عنوان تنها آهنگ راک، با کاوشگر وویجر (Voyager) به فضا فرستاده شد.