نقد فیلمی درباره آنتونی بوردین؛ قصه‌ای «هالیوودی و بی‌ربط»

فیلم زندگی‌نامه‌ای جدید «تونی: تولد یک سرآشپز»، به رغم الهام‌گیری از خاطرات آنتونی بوردین، سرآشپز مشهور آمریکایی، تصویری «سطحی و ناامیدکننده» از شخصیت و کارنامه او ارائه می‌دهد.

فیلم «تونی: تولد یک سرآشپز» (Tony – Egy séf születése) که بر اساس خاطرات آنتونی بوردین (Anthony Bourdain)، سرآشپز فقید و ستاره تلویزیونی آمریکایی، ساخته شده است، از دید منتقدان به بیراهه رفته و به جای پرداختن به ابعاد اصلی شخصیت او، داستانی کلیشه‌ای و هالیوودی را روایت می‌کند.

آنتونی بوردین به واسطه سبک خاص و برنامه‌های سفر-غذا، نگاه جهانی به صنعت رستوران‌داری را دگرگون کرد. او با رویکرد صریح، بی‌پروا و اغلب جنجالی‌اش، تصویر واقعی‌تری از آشپزخانه‌های حرفه‌ای را به تلویزیون آورد. در دورانی که برنامه‌های آشپزی آمریکایی به نمایش کدبانوهای خانه‌دار محدود بود، بوردین زندگی سخت و پرچالش سرآشپزها را به تصویر کشید و نقش مهمی در معرفی غذاهای غیراروپایی و فرهنگ‌های مختلف آشپزی به مخاطبان غربی ایفا کرد.

منتقدان معتقدند که این فیلم، با وجود دسترسی به خاطرات جذاب و پرجزئیات بوردین که با نام «اعترافات یک سرآشپز» (A konyhafőnök vallomásai) منتشر شده، نتوانسته عمق و پیچیدگی شخصیت او را منعکس کند. به جای آن، سازندگان فیلم یک روایت آشنا و قابل پیش‌بینی را درباره «پسر سرکش» (با بازی دومینیک سسا) که در دنیای آشپزی به دنبال هویت خود می‌گردد، به خورد مخاطب می‌دهند. در این داستان، سرآشپز مهربانی (با بازی آنتونیو باندراس) نقش مربی را ایفا می‌کند و سرآشپز بدنامی (با بازی لئو وودال) نقش شخصیت منفی کلیشه‌ای را بر عهده دارد.

منتقدان همچنین بر این باورند که فیلم از نمایش دغدغه‌های اصلی بوردین، از جمله اشتیاق او به غذا و تکامل حرفه‌ای‌اش، باز می‌ماند و تنها به لحظات ابتدایی انتخاب حرفه آشپزی توسط او اکتفا می‌کند. این رویکرد به جای ارائه یک تصویر آموزنده، تجربه‌ای «خسته‌کننده و سطحی» را برای تماشاگر به ارمغان می‌آورد و حتی دنیای خشن و اغلب ناخوشایند آشپزخانه‌ها را نیز به شکلی اغراق‌آمیز و غیرهنرمندانه به تصویر می‌کشد.