نقد فیلم جدید کریستوفر نولان: بحرانی در پوشش حماسه

تیبور ماندی، منتقد فرهنگی مجارستانی، در یادداشتی تند به تحلیل فیلم جدید کریستوفر نولان که برداشتی از حماسه «اودیسه» است، پرداخته و آن را نه یک تشخیص، بلکه خود نشانه‌ای از بحران تمدن غرب می‌داند.

تیبور ماندی (Tibor Mándi)، منتقد فرهنگی، در مقاله‌ای در وب‌سایت خبری «۲۴.هو» (24.hu) به شدت از فیلم جدید کریستوفر نولان (Christopher Nolan)، کارگردان سرشناس، انتقاد کرده است. این فیلم که برداشتی از حماسه «اودیسه» هومر است، از سوی بسیاری مورد تحسین قرار گرفته، اما ماندی معتقد است که این اثر به جای ارائه راه حلی برای بحران‌های کنونی، خود بازتاب‌دهنده وضعیت ناگوار تمدن غرب است.

ماندی می‌گوید که فیلم نولان با وجود بودجه هنگفت و شهرت کارگردان، در خلق حماسه و درگیری واقعی مخاطب ناموفق است. او با اشاره به صحنه «غول سیکلوپ» که آن را یک «کینگ‌کنگ» تکراری توصیف می‌کند، بیان داشته که «تک‌تک لحظات فیلم فاقد هیجان و درگیری حقیقی است.» به باور او، نولان گوش مخاطبان را به شیوه‌ای شبیه به اودیسئوس (Odysseus) که گوش‌های یارانش را در برابر آواز پری‌های دریایی می‌بندد، بسته و از مواجهه با مسائل چالش‌برانگیز و اساسی اجتناب می‌کند.

به گفته این منتقد، اگرچه بسیاری، از جمله خود او، در ابتدا انتظار اثری بدیع و پرمغز از نولان داشته‌اند، اما این فیلم تنها در جنبه‌های بصری پیشرو است و در محتوا، روایتگری و تفکر، نوآوری خاصی ارائه نمی‌دهد. ماندی اظهار می‌دارد که «درست است که فیلم نولان در نهایت به بحران تمدن غرب اشاره دارد، اما این اثر نه یک تشخیص دقیق از مشکل، بلکه خود نمادی از این بحران است.»

این یادداشت تند ماندی با این پرسش‌ها به پایان می‌رسد که آیا همه جنگ‌ها به یک اندازه بد هستند؟ چه چیزی بیشتر از همه در «اودیسه» نولان غایب است: قهرمان، تراژدی یا میل اروتیک؟ و آیا می‌توان بدون قهرمانان واقعی، یک حماسه قهرمانانه ساخت؟ این تحلیل چالشی، دیدگاه متفاوتی را در مورد یکی از مورد انتظارترین فیلم‌های سال‌های اخیر ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که حتی با وجود موفقیت‌های تجاری و نقدهای مثبت، برخی منتقدان عمیق‌تر به ماهیت آثار فرهنگی می‌نگرند.