بازگشت نیکلاس ویندینگ رفن به سینما با «جهنم نئونی» و فلسفه شکست

نیکلاس ویندینگ رفن، کارگردان دانمارکی شناخته‌شده با فیلم «درایو»، پس از سال‌ها ساخت سریال و دوری از سینما، با فیلم جدید «جهنم نئونی» به پرده نقره‌ای بازگشته و می‌گوید شکست کامل، بهترین اتفاقی است که برایش رخ داده است.

نیکلاس ویندینگ رفن (Nicolas Winding Refn)، فیلمساز برجسته دانمارکی که به خاطر آثار سبک‌پردازانه و خشن خود شهرت دارد، پس از وقفه‌ای شش ساله و تجربه ساخت سریال برای پلتفرم‌های پخش آنلاین، با فیلم جدید «جهنم نئونی» (Neonpokol / Her Private Hell) به سینما بازگشت. این کارگردان در مصاحبه‌ای تاکید کرده است که شکست، برخلاف تصور رایج، می‌تواند بهترین اتفاق برای یک هنرمند باشد و مانع از تکرار خود شود.

رفن که اوج شهرت جهانی خود را مدیون فیلم موفق «درایو» در سال ۲۰۱۱ با بازی رایان گاسلینگ است، پس از آن به جای دنبال کردن فرمول‌های موفقیت‌آمیز، مسیرهای متفاوت و اغلب بحث‌برانگیزی را در پیش گرفت. او آثاری مانند «فقط خدا می‌بخشد» (۲۰۱۳) و «شیطان نئونی» (۲۰۱۶) را ساخت و سپس به سمت تولید سریال‌هایی چون «بیش از حد جوان برای مردن» (آمازون) و «کابوی کپنهاگ» (نتفلیکس) روی آورد. اما اکنون «جهنم نئونی» را اثری توصیف می‌کند که تمام علایق بصری و روایی او را دربرگرفته است.

این فیلم جدید که در جشنواره کن ۲۰۲۶ رونمایی شد، دو خط داستانی به‌ظاهر مستقل را روایت می‌کند: ورود زنی جوان (با بازی سوفی تاچر) به یک کلان‌شهر آینده‌نگرانه که قربانی یک قاتل زنجیره‌ای است، و تلاش یک سرباز آمریکایی (با بازی چارلز ملتون) برای ایجاد نظم در دنیای زیرین شانگهای دهه پنجاه. رفن که این دو ایده را کاملاً جداگانه پرورش داده بود، می‌گوید از طریق شخصیت «لدرمن» (Leatherman) این دو روایت را به هم پیوند زده است. او معتقد است این شیوه روایت، تجربه‌ای شبیه به گشت‌وگذار در شبکه‌های اجتماعی مدرن را برای مخاطب فراهم می‌کند، جایی که داستان‌ها به‌طور غیرخطی و ناپیوسته به هم می‌رسند و مخاطب با کنار هم قرار دادن آن‌ها به تجربه‌ای ذهنی دست پیدا می‌کند.

رفن در ادامه مصاحبه به فلسفه خود درباره سینما و سرگرمی می‌پردازد. او تاکید می‌کند که در عصر حاضر، سینما باید مرزها را جابه‌جا کند و تجربه‌ای ارزشمند به مخاطب ارائه دهد تا با انبوه محتوای تولید شده و مصرف‌گرایی رایج در صنعت سرگرمی مبارزه کند. او همچنین به ایده «پدران انتقام‌جو» در سینما اشاره می‌کند و آن را نوعی «پورنوی مردانه» می‌داند که خشونت را تحت لوای دفاع از بی‌گناهی توجیه می‌کند، رابطه‌ای پیچیده میان پدر و دختر که می‌تواند دستاویزی برای نمایش خشونت اولیه و غریزی باشد؛ چیزی که به اعتقاد او، ریشه‌های عمیقی در ژنتیک انسان دارد.