ایتالیا به انرژی هسته‌ای بازمی‌گردد؛ کابوس چرنوبیل و فوکوشیما پایان یافت؟

دولت جورجیا ملونی در ایتالیا پس از دهه‌ها وقفه، با تصویب سنا به سمت بازگشت به انرژی هسته‌ای گام برمی‌دارد تا با بحران انرژی و وابستگی به واردات مقابله کند.

با حمایت مجلس سنای ایتالیا از پیشنهاد دولت جورجیا ملونی (Giorgia Meloni)، این کشور پس از مدت‌ها وقفه در حال بازگشت به سمت تولید انرژی هسته‌ای است. ایتالیا ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای را پس از فاجعه چرنوبیل متوقف کرد و این تصمیم پس از حادثه فوکوشیما (Fukushima) نیز در یک همه‌پرسی تأیید شده بود.

اکنون، با توجه به تصویب این طرح در سنا و حمایت مجلس نمایندگان، دولت ایتالیا موظف است ظرف یک سال مقررات مربوط به انواع راکتورهای مورد استفاده، مدیریت پسماند هسته‌ای و معیارهای مکان‌یابی نیروگاه‌های آینده را تدوین کند. گیلبرتو پیکتو فراتین (Gilberto Pichetto Fratin)، وزیر محیط زیست و انرژی، با بیان اینکه «انرژی هسته‌ای بازگشت به گذشته نیست»، تأکید کرد که ترکیب این نوع انرژی با منابع تجدیدپذیر، امنیت انرژی پایداری را برای کشور به ارمغان خواهد آورد. برنامه‌ریزی‌ها حاکی از اولویت دادن به راکتورهای ماژولار کوچک (SMR) به جای فناوری‌های قدیمی است.

ایتالیا تا سال ۱۹۸۷ چهار راکتور هسته‌ای فعال داشت، اما در پی همه‌پرسی ناشی از نگرانی‌ها پس از چرنوبیل، فعالیت آن‌ها متوقف شد. از آن زمان تاکنون، این کشور برای تأمین انرژی خود به شدت به واردات، حتی از نیروگاه‌های هسته‌ای کشورهای همسایه، متکی بوده است. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که ۵۵ درصد ایتالیایی‌ها اکنون از انرژی هسته‌ای حمایت می‌کنند.

با این حال، موانعی نیز در پیش است؛ از جمله مشکل دفع دائمی پسماندهای رادیواکتیو انباشته‌شده از قبل از سال ۱۹۸۷ که همچنان به صورت موقت در نقاط مختلف کشور نگهداری می‌شوند. همچنین پرسش‌هایی درباره توجیه اقتصادی و بازگشت سرمایه عظیم مورد نیاز برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای گران‌قیمت مطرح است.

گروه‌های زیست‌محیطی نیز با این طرح مخالف‌اند. سازمان‌هایی مانند صلح سبز ایتالیا (Greenpeace Italy)، صندوق جهانی طبیعت (WWF Italia) و لگامبینته (Legambiente) با انتشار بیانیه‌ای مشترک، قانون جدید را «جعبه‌ای خالی از وعده‌های دروغین» توصیف کرده و معتقدند که انرژی هسته‌ای هیچ مشکلی را در بحبوحه بحران انرژی حل نمی‌کند. منتقدان اتمی بر این باورند که سرمایه‌گذاری باید به جای آن، صرف توسعه دیگر منابع تجدیدپذیر و افزایش بهره‌وری انرژی شود.