کی-پاپ در مجارستان: از سرگرمی نوجوانان تا یک جنبش فرهنگی فراگیر

موج موسیقی پاپ کره‌ای (کی-پاپ) در مجارستان از یک علاقه محدود نوجوانانه فراتر رفته و به یک جنبش فرهنگی فراگیر تبدیل شده است که جوانان را به زبان، غذا، مد و دیگر جنبه‌های فرهنگ کره جنوبی علاقه‌مند می‌کند.

به گفته مدیر مرکز فرهنگی کره در مجارستان، کی-پاپ دیگر تنها یک روند موسیقایی در میان نوجوانان این کشور نیست، بلکه به پدیده‌ای فرهنگی با ابعاد گسترده‌تر تبدیل شده است. یو هه ریونگ (Yu Hye Ryong)، مدیر این مرکز، در گفت‌وگویی اختصاصی توضیح می‌دهد که چگونه این علاقه، جوانان مجار را به سمت یادگیری زبان کره‌ای، آشنایی با غذا، مد و حتی سفر به کره سوق می‌دهد.

خانم یو هه ریونگ می‌گوید در اواخر دهه ۲۰۱۰، صحنه کی-پاپ در مجارستان عمدتاً در دست نوجوانان و طرفداران گروه‌هایی مانند «بی‌تی‌اس» (BTS) و «بلک‌پینک» (BLACKPINK) بود. اما با فراگیری پلتفرم‌هایی مانند تیک‌تاک و یوتیوب در دوران همه‌گیری کرونا، دسترسی به این موسیقی آسان‌تر شد و مخاطبان آن به شکل چشمگیری افزایش یافتند. این رشد تا جایی ادامه یافت که اکنون برگزاری رویدادهای بزرگ حضوری ممکن شده است؛ برای مثال، کنسرت رایگان «موکوجی کوریا» (MOKKOJI KOREA) در بوداپست پارک با استقبالی چنان گسترده روبرو شد که حضور در آن نیازمند ثبت‌نام قبلی بود.

به گفته مدیر مرکز فرهنگی کره، جذابیت کی-پاپ در ماهیت چندوجهی آن نهفته است؛ موسیقی، رقص، مد، محتوای بصری و داستان هنرمندان همگی در کنار هم یک تجربه کامل را خلق می‌کنند. این فرهنگ صرفاً مصرفی نیست، بلکه مشارکتی است. طرفداران تنها به موسیقی گوش نمی‌دهند، بلکه رقص‌ها را یاد می‌گیرند، متن ترانه‌ها را به زبان کره‌ای هم‌خوانی می‌کنند و حتی با تشکیل گروه‌های دوستانه به اجرای برنامه می‌پردازند. این علاقه اغلب یک «واکنش زنجیره‌ای» ایجاد می‌کند: از کی-پاپ به رقص کره‌ای، سپس زیبایی و مد، زبان کره‌ای، غذا و در نهایت سفر به کره جنوبی.

خانم یو هه ریونگ ویژگی برجسته جامعه کی-پاپ در مجارستان را سطح بالای مشارکت و حس قوی اجتماعی در میان طرفداران می‌داند. او می‌گوید: «با وجود جمعیت نه‌چندان زیاد مجارستان، علاقه‌مندان به کی-پاپ بسیار فعال هستند. آن‌ها گروه‌های رقص خود را تشکیل می‌دهند، با هم تمرین و اجرا می‌کنند و در مسابقات و رویدادهای فرهنگی شرکت می‌کنند.» این مشارکت عمیق، تبادل فرهنگی را از سطح تماشا و مصرف صرف فراتر برده و به خلق مشترک و یادگیری عمیق منجر می‌شود.