«دیگو»، رمان جدید گرگلی پیتِرفی: سرگشتگی مهاجر مجار در ایتالیا

رمان جدید گرگلی پیتِرفی، نویسنده مجار، با عنوان «دیگو» منتشر شد. این کتاب داستان یک مشاور سبک زندگی را روایت می‌کند که برای فرار از گذشته پرآشوب خود در مجارستان، به اومبریای ایتالیا پناه می‌برد اما با بحران‌های جدیدی روبرو می‌شود.

شخصیت اصلی رمان، هنریک وینتر، یک مشاور سبک زندگی است که پس از طلاقی پردردسر و ورشکستگی کسب‌وکارش، تصمیم می‌گیرد زندگی خود در مجارستان را رها کند و به شهر اورویتو (Orvieto) در منطقه اومبریای ایتالیا برود؛ شهری که به داشتن «دراماتیک‌ترین موقعیت جغرافیایی در اروپا» شهرت دارد. او قصد دارد با فرار از گذشته، زندگی جدیدی را با ورزش، غذا و نوشیدنی خوب و کسب درآمد آنلاین آغاز کند، اما به‌زودی درمی‌یابد که فرار از خود ممکن نیست.

وینتر که بدون مدرک رسمی و با تظاهر به موفقیت به دیگران مشاوره می‌دهد، خود درگیر بحران‌های حل‌نشده‌ای است: برادری زندانی، همسر سابقی خشمگین و پسری نوجوان و بی‌ثبات. این مشکلات ریشه‌دار، او را در ایتالیا نیز رها نمی‌کنند و به‌تدریج برنامه‌هایش برای زندگی جدید رنگ می‌بازد. نویسنده این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه فردی که از حل مشکلات شخصی خود عاجز است و از آن‌ها می‌گریزد، می‌تواند راهنمای زندگی دیگران باشد؟

در ایتالیا، وینتر به‌جای ارتباط با مردم محلی، با دیگر مهاجران «اِکسپَت» (expat) معاشرت می‌کند؛ شخصیت‌هایی مانند ایرینای رومانیایی و کوینِ اسکاتلندی که آن‌ها نیز از چیزی در گذشته خود گریخته‌اند. او در این انزوای خودخواسته، نه‌تنها با شیاطین درونی خود، بلکه با مشکلات و رنج‌های اطرافیانش نیز درگیر می‌شود. رمان «دیگو» (Digó) که در زبان عامیانه مجاری، عبارتی تحقیرآمیز برای ایتالیایی‌هاست، به کاوشی در باب مفاهیمی چون مهاجرت، بیگانگی و تلاش برای یافتن جایگاه در سرزمینی جدید می‌پردازد.

به گفته منتقد، گرگلی پیتِرفی (Péterfy Gergely) در این اثر بیش از آنکه بر پیرنگ و حوادث متمرکز باشد، یک «روایت افول آرام» و سفری معنوی را به تصویر می‌کشد. از نقاط قوت کتاب، توصیف‌های ظریف و هنرمندانه از مناظر ایتالیا و پرداخت عمیق شخصیت‌های فرعی با پیشینه‌های پیچیده و تراژدی‌های شخصی‌شان است. این عناصر، فضایی غنی خلق می‌کنند که در تضاد با پوچ‌گرایی فزاینده شخصیت اصلی قرار می‌گیرد و داستان را پیش می‌برد.