جزیره اسکای؛ زیبایی خشن و چالش‌برانگیز اسکاتلند برای ماجراجویان

گزارشی از سفر و تجربه خبرنگار تِلِکس به جزیره اسکای در اسکاتلند نشان می‌دهد که این منطقه با وجود طبیعت خشن و آب‌وهوای غیرقابل پیش‌بینی، سالانه ده‌ها هزار گردشگر و کوهنورد را به خود جذب می‌کند.

جزیره اسکای (Skye Island)، یکی از خشن‌ترین و در عین حال دیدنی‌ترین نقاط جهان است که با طبیعت بکر و چشم‌اندازهای خیره‌کننده خود، ده‌ها هزار کوهنورد و طبیعت‌گرد را به سوی خود می‌خواند. مسیر کوهنوردی اسکای تریل (Skye Trail)، که حدود ۱۲۸ کیلومتر طول دارد و از هفت بخش تشکیل شده است، از شمال به جنوب این جزیره در اسکاتلند می‌گذرد. این مسیر که در بسیاری نقاط فاقد علائم راهنما یا حتی پاکوب مشخص است، کوهنوردان را با چالش‌هایی نظیر طوفان‌های غیرقابل پیش‌بینی، زمین‌های باتلاقی و مسیرهای لغزنده مواجه می‌کند؛ با این حال، زمانی که آب‌وهوا آرام می‌گیرد و خورشید رخ می‌نماید، مناظری فراموش‌نشدنی پیش روی گردشگران قرار می‌گیرد.

نویسنده گزارش سفر خود را از ادینبورگ (Edinburgh) آغاز کرده، پس از رسیدن به اینورنس (Inverness) و سپس کایل آو لوک‌آلش (Kyle of Lochalsh)، در نهایت با اتوبوس و از طریق پل اسکای به پورتری (Portree)، مرکز این جزیره، می‌رسد. به گفته او، مردم اسکاتلند با وجود آب‌وهوای غالباً سرد و بارانی، بسیار خونگرم و صمیمی هستند و از گفتگو با مسافران و ارائه راهنمایی درباره شرایط جوی لذت می‌برند. آنان همچنین درباره حشرات کوچک گَزنده به نام «میج» (Midge) که در ارتفاعات زندگی می‌کنند، به مسافران هشدار می‌دهند.

مسیر اصلی پیاده‌روی از «روبها هانیش» (Rubha Hunish) در شمال جزیره آغاز می‌شود و از میان چمنزارهای سبزپوش با گوسفندان در حال چرا می‌گذرد. یکی از نقاط برجسته این مسیر، عبور از کنار پناهگاهی کوچک به نام «فانوس دریایی» (Lighthouse bothy) است که با وجود سادگی ظاهری، پناهگاهی دلپذیر با وسایل داخلی شیک برای کوهنوردان محسوب می‌شود. هدف اصلی سفر نویسنده و هم‌تیمش، پیمودن بخش‌هایی از «ریج» (Ridge) یا «گرده تراتِرنیش» (Trotternish Ridge) بود که حدود ۳۰ کیلومتر طول دارد و جزیره را به دو نیم تقسیم می‌کند. این گرده، که در ارتفاع ۵۰۰ تا ۶۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد، از فلات‌های عظیم بازالتی و صخره‌های عمودی رو به دریا تشکیل شده و فاقد هرگونه پناهگاه طبیعی در برابر طوفان‌های اقیانوس اطلس است.

پیش‌بینی آب‌وهوای رو به وخامت، ضرورت سرعت در پیمایش این بخش را دوچندان کرده بود. با این حال، در ابتدا آفتاب می‌تابید و زمین هموار بود. در طول مسیر، عبور از کنار صخره‌های «کوآیِرَنگ» (Quiraing) با چشم‌اندازهای بی‌نظیر، تجربه‌ای مسحورکننده برای آن‌ها بود. با پیشروی بیشتر و افزایش ارتفاع، ازدحام گردشگران نیز کاهش یافت و نویسنده و هم‌تیمش در نهایت در بالای شیبی طولانی، خود را تنها یافتند؛ جایی که خورشید پشت ابرها پنهان شد و وزش باد شدت گرفت. آن‌ها شب را در نقطه‌ای نسبتاً هموار در فلات سپری کردند، اما وزش شدید باد اجازه استراحت کافی را به آن‌ها نداد.

صبح روز بعد، با وجود اینکه باران قطع شده بود، باد همچنان با شدت می‌وزید. پیمودن قله‌های گرده با باران افقی و دید کم، چالش بزرگی بود. در این بخش، مسیرهای پاکوب کم و بیش ناپدید می‌شدند و کوهنوردان باید با دقت فراوان از سراشیبی‌ها عبور می‌کردند تا به اشتباه به سمت پرتگاه نروند. با گذشت ساعت‌ها، همچنان مسیر زیادی باقی مانده بود و بادهای جانبی، حرکت مستقیم را دشوار می‌کرد. این گزارش به خوبی نشان می‌دهد که جزیره اسکای، با وجود طبیعت خیره‌کننده، تجربه‌ای چالش‌برانگیز و نیازمند آمادگی کامل برای هر کوهنوردی است.