تجربه یک خارجی: غذاهای مجارستانی که در ابتدا عجیب بودند اما دلنشین شدند

یک نویسنده خارجی در گزارشی تجربه‌های خود را از مواجهه با غذاهای سنتی مجارستان که در ابتدا برای او ناآشنا و عجیب به نظر می‌رسیدند، به اشتراک گذاشته و توضیح داده است که چگونه این غذاها در نهایت او را شیفته خود کرده‌اند.

فابیولا سوسا، نویسنده مهمان نشریه دیلی نیوز مجارستان (Daily News Hungary)، در گزارشی از تجربه شخصی خود با غذاهای سنتی این کشور پرده برداشته است. او می‌گوید برخی از غذاهای مجارستانی مانند سوپ میوه سرد، پاستای شیرین، «شیر مرغ» و گوشت ژله‌ای در ابتدا برای او عجیب و گیج‌کننده به نظر می‌رسیدند، اما به تدریج به آن‌ها علاقه‌مند شده و از تعجب به تحسین رسیده است.

یکی از این غذاها «مگی‌لوش» (Meggyleves) یا سوپ آلبالوی سرد است. این سوپ صورتی رنگ با آلبالوهای قرمز و مقداری خامه در وسط، تصویری چشم‌نواز و غیرمعمول دارد. نویسنده که از وجود سوپ سرد بی‌خبر بوده، آن را اختراعی درخشان برای روزهای گرم می‌داند و از اینکه غذایی با پایه میوه می‌تواند به عنوان دسر محسوب نشود، شگفت‌زده شده است. او با کنجکاوی در مورد ابداع این ترکیب شیرین و ترش با خامه ترش می‌نویسد و به طنز می‌گوید که کاش با فردی که این ایده را داشته، دوست می‌شد.

«مادارته‌ی» (Madártej) یا «شیر مرغ» نام دسر دیگری است که توجه او را جلب کرده. نام این دسر به معنای واقعی کلمه «شیر مرغ» است و باعث شده نویسنده در ابتدا تصور کند که آیا پرندگان شیر می‌دهند. این نام غیرعادی، او را نسبت به مزه کردن آن نگران کرده بود، اما پس از امتحان کردن، متوجه طعم نرم و لذیذ آن شد که به او احساس شناور بودن در میان ابرها را می‌داد. او همچنان به دنبال توضیحی برای نام عجیب این دسر است.

در ادامه، فابیولا سوسا به «ماکوش تِستا» (Mákos tészta) یا پاستای خشخاش اشاره می‌کند. او در اولین بازدید خود از بوداپست، این غذا را در یک بوفه مشاهده کرده بود. پاستایی که با پودر سیاه رنگی مخلوط شده بود و در ابتدا او را به یاد سم موش انداخت. اما پس از چشیدن، متوجه شد که این پودر چیزی جز دانه خشخاش نیست. نکته عجیب‌تر، شیرینی این غذا بود که با پودر قند ایجاد شده بود. این ترکیب پاستا با شیرینی و خشخاش برای او کاملاً جدید و در عین حال بسیار دلپذیر بوده است.

آخرین غذایی که او تجربه کرده، «کوچونیا» (Kocsonya) یا گوشت ژله‌ای است. این غذا که از تکه‌های گوشت خوک و سبزیجات در ژله تشکیل شده، در ابتدا برای نویسنده شوکه‌کننده بود. او از مواجهه با این غذای ژله‌ای در محیطی غیر از ژله‌های میوه‌ای که می‌شناخت، متحیر شده بود. با وجود بافت ژلاتینی و ترکیب آن با مواد جامد، در نهایت این غذا را نیز دلنشین یافته و با کنایه به شوخی می‌گوید که با چشیدن آن می‌تواند یک فضانورد باشد. این تجربیات نشان می‌دهد که چگونه ذائقه‌های متفاوت می‌توانند در طول زمان به غذاهای ناآشنا نیز عادت کرده و از آن‌ها لذت ببرند.