انتخابات پارلمانی روسیه؛ چالشی بی‌سابقه برای کرملین در بحبوحه جنگ

در آستانه نخستین انتخابات پارلمانی روسیه از زمان آغاز تهاجم به اوکراین، کرملین با چالشی جدی برای مدیریت افکار عمومی و پنهان کردن ناکامی‌های نظامی روبروست. هرچند پیروزی حزب حاکم قطعی است، اما میزان نارضایتی‌ها و نیاز احتمالی به دستکاری در نتایج، آزمونی بزرگ برای حکومت پوتین خواهد بود.

با نزدیک شدن به انتخابات پارلمانی روسیه که قرار است بین ۱۸ تا ۲۰ سپتامبر برگزار شود، پرسش‌های فزاینده‌ای درباره احتمال بسیج عمومی نیروها پس از رأی‌گیری و مصادره اموال خصوصی به بهانه جنگ مطرح می‌شود؛ پرسش‌هایی که کرملین با وجود انکار، قادر به رد قاطعانه آن‌ها نیست. این انتخابات، که اولین رأی‌گیری سراسری پس از آغاز جنگ است، با وجود نتیجه از پیش تعیین‌شده به نفع حزب حاکم، به دلیل شکاف عمیق میان پروپاگاندای دولتی و واقعیاتی که میلیون‌ها روس روزانه تجربه می‌کنند، برای حکومت ولادیمیر پوتین اهمیت ویژه‌ای دارد.

ادعای پوتین مبنی بر اینکه «عملیات ویژه نظامی» طبق برنامه پیش می‌رود، در تضاد آشکار با واقعیت‌های میدانی قرار دارد. کمبود سیستماتیک بنزین ناشی از حملات موفق پهپادی اوکراین، آتش‌سوزی در پالایشگاه‌های نفت، کمبود نیروی کار به دلیل تلفات نظامی و مهاجرت کارگران اهل آسیای میانه، و حملات پهپادی به زیرساخت‌های لجستیکی در عمق خاک روسیه، مانند انهدام انبارهای شرکت بزرگ خرده‌فروشی آنلاین «وایلدبریز» (Wildberries)، همگی نشان می‌دهند که جنگ به شکلی ملموس به داخل مرزهای روسیه کشیده شده است.

همزمان، لحن رهبران روسیه نه تنها در برابر اوکراین و غرب، بلکه در قبال شهروندان خود نیز به‌طور فزاینده‌ای متکبرانه شده است. والنتینا ماتوینکو (Valentina Matviyenko)، رئیس مجلس اعلای روسیه، در واکنش به خودکشی یک کارآفرین جوان که تمام سرمایه‌اش را در حمله به انبار «وایلدبریز» از دست داده بود، گفت: «نسل من در سال ۱۹۹۱ خیلی بیشتر از این‌ها را از دست داد. ما خودمان از پس مشکلات برآمدیم. او می‌توانست با وزارت دفاع قرارداد ببندد!» مارگاریتا سیمونیان (Margarita Simonyan)، سردبیر شبکه راشا تودی (RT)، نیز در واکنش به کمبود بنزین با یادآوری دوران کودکی خود گفت: «بنزین نیست؟ نسل من زمانی را به یاد دارد که غذا کوپنی بود! ما زنده ماندیم، حالا هم زنده می‌مانیم.»

نشانه‌های بروز مشکل در فرآیندهای سیاسی نیز آشکار است. حزب لیبرال و ضدجنگ «یابلوکو» (Yabloko) که ابتدا اجازه شرکت در انتخابات را یافته بود، در پی جنگ قدرت داخلی و احتمالاً با اعمال نفوذ سرویس امنیت فدرال (FSB) از فهرست نامزدها حذف شد. ظاهراً نگرانی از این بود که این حزب بتواند فراتر از ۱ تا ۲ درصد آرا کسب کند و به نمادی برای مخالفت با جنگ تبدیل شود.

ولادیمیر پوتین نیز در کنگره حزب حاکم «روسیه واحد» (Yedinaya Rossiya) با لحنی متفاوت سخن گفت و با بیان اینکه «این حزب هرگز وعده‌های توخالی نداده و به همین دلیل به نیروی سیاسی پیشرو در جامعه تبدیل شده»، به‌طور ضمنی به محبوبیت پایین آن اذعان کرد. علاوه بر این، فرمان اخیر پوتین که به دولت اجازه می‌دهد کنترل موقت شرکت‌هایی را که قادر به دفاع از خود در برابر حملات پهپادی نیستند در دست بگیرد، هم به عنوان اعتراف به شکست در تأمین امنیت و هم تلاشی برای انداختن مسئولیت به گردن بخش خصوصی تعبیر می‌شود.